அமைச்சர் நியமனங்களில் எனது கடமையிலிருந்து நான் தவறவில்லை என்கிறார் முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன்

வடக்கு மாகாண சபையில் தற் போது உள்ள எந்த ஒரு அமைச்சரையும் பதவி இறக்க முடியாது என தெரிவித்த வடக்கு மாகாண முதல மைச்சர் சி.வி.விக்னேஸ்வரன், முதலமைச்சர் என்ற கடமையில் இருந்து நான் தவறவில்லை. என் வரையறைக்குள் இருந்து எடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகளை நான் எடுத்துள்ளேன்.

மேலும் அதிகாரப் பரவலாக்கம் பதின்மூன்றாம்; திருத்தச் சட்டத்தின் கீழ் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டதா இல்லையா என்ற அரசியல் யாப்பு சம்பந்தமான விடயத்தையும் உச்ச நீதிமன் றமே தீர்மானிக்க வேண்டும் எனவும் சுட்டி க்காட்டியுள்ளார்.

வடக்கு மாகாண சபையின் 126-வது அமர்வு செவ்வாய்க்கிழமையன்று கைதடியில் உள்ள மாகாண சபை சபாமண்டபத்தில் இடம்பெற்றது. அதில் மேன்முறையீட்டுமன்றத் தீர்ப்பு பற்றிய விள க்கம் அளிக்கும் போதே மேற்கண்டவாறு தெரிவித்தார். இது தொடர்பில் மேலும் தெரி விக்கையில்,

அண்மைய மேன்முறையீட்டு நீதிமன் றத் தீர்மானம் பலவிதமான விமர்சனங்களு க்கு உள்ளாக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் நிமித்தம் இந்த சபைக்கு சுருக்கமான ஒரு விளக்கத்தை அளிக்கவேண்டிய கடப்பாடு எனக்குள்ளது.

உச்ச நீதிமன்றத்தின்முன் மேன்முறை யீட்டுக்கு உட்படுத்தப்பட்டிருக்கும் இந்தத் தீர் மானத்தில் மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றம் எந்த ஒரு மாகாண முதலமைச்சர் தானும் தமது அமைச்சர் குழாமின் அமைச்சர் ஒரு வரை நியமிக்கவோ, பதவி இறக்கவோ முடி யாது என்ற கருத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளது.
அந்த அதிகாரம் ஆளுநருக்கே உண்டு எனக் கூறி டெனீஸ்வரனின் பதவி இறக்க த்தை ஆளுநர் உத்தியோகபூர்வமாக வர்த்தமானியில் பிரசுரிக்காத காரணத்தினாலோ என்னவோ டெனீஸ்வரன் தொடர்ந்து பதவியில் இருக்கின்றார் என்று தீர்மானித் துள்ளார்கள்;.
ஆனால் இத் தீர்மானம் குழப்பத்தை விளைவித்துள்ளது. டெனீஸ்வரனை சேர்த் தால் அமைச்சர் குழாம் ஆறாக மாறும். இது சட்டத்திற்குப் புறம்பானது. ஐந்துக்குக் கூட அமைச்சர்கள் இருந்தால் அது அரசியல் யாப்பு சட்டத்தின் ஏற்பாடுகளுக்கு முரணாக அமையும். ஆறுபேருடன் அமைச்சர் குழாம் செயற்பட்டால் அது அரசியல் யாப்பின் ஏற்பா டுகளுக்கு முரண்பட்டதாக ஆகிவிடும். சட்ட வலுவற்றதாக அமையும். அதனால் அமைச் சர் குழாமின் செயற்பாடுகள் சட்டபூர்வமற்ற தாய் அமைவன.

அரசியல் யாப்பின் ஏற்பாடுகளுக்கு முர ணாக செயற்படுவது பாரிய விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். ஆகவே அரசியல் யாப்பின் ஏற் பாடுகளுக்கு முரணாக நடந்து கொள்ள நாங் கள் தயாரில்லை.
இவ்வாறான சந்தர்ப்பங்களில் எம்மால் இசைந்து அரசியல் யாப்பின் ஏற்பாடுகளை மீற முடியாது. ஆகவே தான் நாங்கள் இது பற்றிய உச்ச நீதிமன்ற தீர்மானத்தை எதிர்பா ர்த்து நிற்க வேண்டிய நிலை உருவாகியுள்ளது.
இவ் வழக்கில் மிகவும் முக்கியமான சட் டப் பிரச்சினைகள் எழுந்துள்ளன. அவற்றை ஆராய்ந்து ஒரு முடிவை எடுக்கக் கூடியவர்கள் உச்ச நீதிமன்ற நீதிய ரசர்களே. உண்மையில் அவர்களுக்கு மட்டுமே இந்த அதி காரம் அரசியல் யாப்பின் 125-ம் இலக்க ஏற்பாட்டால் வழங்கப்பட்டு ள்ளது.

எமது நிலைப்பாடு மாகாண அமைச்சர் குழாமில் உள்ள அமைச்சர்களை நியமிக்கும் மற்றும் பதவி இறக்குவதைத் தீர்மானிப்பது அந்தந்த மாகாணங்களின் முதலமைச்சர்க ளையே சார்ந்ததாகும் என்பதே. அரசியல் யாப் பின் 154(5)இன் ஏற்பாடுகள் பின்வருமாறு அமைந்துள்ளது.
“மாகாணமொன்றின் சார்பாக அமைக்கப்பெறும் மாகாணசபையொன்றின் மற்றைய அமைச்சர்கள், சபை உறுப்பினர்களின் மத் தியில் இருந்து முதலமைச்சரின் சிபார்சின் பெயரில் ஆளுநரால் நியமிக்கப்படுவார்கள்.”
இந்த உறுப்புரை அமைச்சர்களை எவ் வாறு பதவி நீக்கம் செய்யலாம் என்பது பற்றி எதுவும் கூறவில்லை.

மேற்படி உறுப்புரையின் ஏற்பாடுகளைக் கவனித்தீர்களானால் ஆளுநர் தானாக அமைச்சர் ஒருவரை நியமிக்க முடியாது என் பது கண்கூடாகப் புரியும். முதலமைச்சரின் சிபார்சின் பெயராலேயே அவர் எவரையாவது அமைச்சராக நியமிக்க முடியும். இது சம்பந்த மாகத் தானாக அவர் இயங்க முடியாது.

தற்போதுள்ள நிலையில் ஐந்துக்கு மேற் பட்ட அமைச்சர்கள் பதவி வகித்தால் அது சட்டத்திற்குப் புறம்பாகும். எமது நடவடிக்கை கள் சட்ட வலுவற்றதாக மாறிவிடுவன. ஆகவே தான் நாங்கள் உச்ச நீதிமன்ற தீர்மானத்தை எதிர்பார்த்துள்ளோம்.
இதில் பல சிக்கல்கள் உள்ளன. மேன் முறையீட்டு நீதிமன்றத் தீர்மானப்படி முதல மைச்சர், அமைச்சர் ஒருவரை நியமிக்கவோ பதவி இறக்கவோ முடியாது. ஆகவே தற்போது எந்த ஒரு அமைச்சரையும் பதவி இறக்க என் னால் முடியாது. முன்னர் எனது சிபார்சுக்கு அமைய தொடர் நடவடிக்கை எடுக்க வேண் டிய பொறுப்பு ஆளுநருக்கிருந்தது. ஆனால் முதலமைச்சர் என்ற கடமையில் இருந்து நான் தவறவில்லை. என் வரையறைக்குள் இரு ந்து எடுக்கவேண்டிய நடவடிக்கைகளை நான் எடுத்துள்ளேன். வர்த்தமானிப் பிரசுரங்கள் போன்றவை எனது வரையறைக்கு அப்பாற்பட்டன.
ஆளுநருக்கு அமைச்சர்களை நியமிக் கும் அதிகாரம் இருக்கின்றதென்றால் அதிகா ரப்பகிர்வுக்கு என்ன நடந்தது என்ற கேள்வி எழும். நேரடியாக மத்திய அரசு மாகாண அமைச்சர்களை நியமித்து ஒற்றையாட் சியை நடத்த முடியுமென்றாகின்றது. இவ்வா றான ஒற்றையாட்சியையும் ஆளுநரின் சர் வாதிகாரத்தையும் தான் எம்மவர்கள் எதிர் பார்க்கின்றார்களோ எனக்குத்தெரியாது. தெற்கில் உள்ள மாகாண சபைகளையும் இவ்வாறான தீர்மானங்கள் பாதிக்கின்றன. ஆகவே அதிகாரப் பரவலாக்கம் பதின்மூன் றாம் திருத்தச் சட்டத்தின் கீழ் நடைமுறை ப்படுத்தப்பட்டதா இல்லையா என்ற அரசியல் யாப்பு சம்பந்தமான விடயத்தையும் உச்ச நீதிமன்றமே தீர்மானிக்க வேண்டும்.
ஒரு சில நாட்களுள் உச்ச நீதிமன்றம் எமது மேன்முறையீட்டின் காரணமாகப் பூர் வாங்கத் தீர்மானம் ஒன்றை எடுக்க வேண்டி யிருக்கும். இவை எனது சொந்தக் கருத்துக் களே. வழக்கு மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றத் திலும் உச்ச நீதிமன்றத்திலும் நடவடிக்கை யில் இருப்பதால் நீதிமன்றத் தீர்மானங்க ளைப் பற்றி இச்சபையில் விவாதம் நடத்து வது முறையாகாது என மேலும் தெரிவித்தார்.